Eindelijk rust?

Eindelijk zijn ze weg. De stoet bedrijfsbusjes is verdwenen uit de straat. Geen witte bestellers meer met namen van isolatiebedrijven, stukadoors, vloerenleggers, keukenbouwers en schilders op de zijkant. Geen containers vol bouwafval die parkeerplaatsen bezet houden. Geen piepende vrachtwagens met pallets vol materiaal. Zelfs de oranje Dixie, die maandenlang als een vreemd straatmeubel in de straat stond, is spoorloos verdwenen. De rust is teruggekeerd in de buurt.

Verduurzaming

Het begint allemaal bij onze flat. Maandenlang staat het gebouw ingepakt in steigers voor de verduurzamingswerkzaamheden. Vanaf zeven uur ’s morgens klinkt het geratel van machines, het slaan van hamers en het geschreeuw van werkmannen die elkaar aanwijzingen toeroepen van verdieping tot verdieping.

Als onze flat eindelijk uit haar metalen kooi bevrijd is, begint de verduurzaming van de flat aan de overkant. Daar doen ze alles nog eens dunnetjes over, maar in een rapper tempo alsof ze hebben geleerd van onze ellende. Waar wij maanden in lawaai leven, duurt het bij hen slechts weken.

Lege woningen

Intussen verandert de buurt langzaam van gezicht. Niet alleen door de nieuwe verflaag. Oudere bewoners overlijden of verhuizen naar een verzorgingshuis. Hun woningen komen leeg te staan en krijgen nieuwe eigenaren met frisse plannen en weinig sentiment. Weg met de oude keuken, de badkamer uit de jaren tachtig, de vergeelde vloerbedekking. Complete inboedels verdwijnen in containers. Dat lokt grofvuilzoekers, speurend tussen afgedankte lampen, kastjes en stoelen. De straat lijkt soms een kleine rommelmarkt.

Ook in de rijtjeshuizen tegenover mij staan ineens meerdere huurwoningen leeg. Bouwvakkers uit Litouwen en allerlei andere windstreken rijden voor. Getooid met helmen, fluorescerende jassen, werkbroeken met veel plaats voor gereedschap zorgen zij continu voor bedrijvigheid. Overdag wordt er gesloopt en getimmerd; ’s avonds staan ze rokend naast hun busjes, pratend in vreemde klinkers die over de straat echoën. In het weekend gaan de verbouwingen gewoon door.

Lawaai

Opvallend is die onvermijdelijke soundbox. De werkzaamheden produceren het nodige lawaai toch dreunt daar bovenuit muziek door de straat. Ik ben blij met de mannen die de herrie beperkt houden tot een oortje in hun eigen oren.

Ook het groen in de straat is de dupe. Bomen verdwijnen, struiken worden zonder pardon gerooid en verwilderde tuinen veranderen in rechte vlaktes van grijze tegels. Praktisch misschien voor de nieuwe bewoners, maar funest zodra het flink gaat regenen. Waar vroeger merels scharrelden tussen het groen, schitteren nu saaie stenen of in een gunstig geval grind.

Nieuwe planten

De tuinman van onze flat is weken bezig geweest om steentjes, schroeven en piepschuim uit de aarde te verwijderen. Pas nu kan hij voorzichtig nadenken over nieuwe beplanting voor het smalle, kale strookje grond dat is achtergebleven nadat de steigers zijn weggehaald.

Natuurlijk zijn de huren voor de huizen aan de overkant inmiddels honderden euro’s hoger. De eerste expats zullen binnenkort wel arriveren met verhuiswagens vol nieuwe huisraad en bakfietsen om de kinderen mee naar school te brengen.

Maar nu heerst er eindelijk rust. Tenminste… totdat ik de brief van de gemeente in de bus vind met informatie over rioleringswerkzaamheden in de buurt. Voorlopig nog even doorbijten dus. #weekvandeduurzaamheid

Een gedachte over “Eindelijk rust?”

Geef een reactie