Wenen heeft het imago van een stad voor oude lullen. Een bestemming voor mensen op leeftijd. Een stad met een rijke historie en een enorme culturele erfenis, schitterende paleizen en monumenten. Een stad die meer de blik op het verleden richt dan op de toekomst.
Toch heeft Wenen mij aangenaam verrast. Je kan je er inderdaad onderdompelen in de sprookjeswereld van keizerin Sissi, maar je vindt er ook de (moderne) kunstcollecties in het MuseumQuartier.
Weense architect en kunstenaar
Eén man, een Weense architect en kunstenaar, wil ik er graag uitlichten: Friedensreich Hundertwasser (1928-2000). Als een ekster die afgaat op alles wat schittert en glimt, word ik meteen aangetrokken door de felle kleuren van zijn schilderijen en ontwerpen. Het maakt me extreem vrolijk. Dus als ik – helaas in de miezerig regen – het Hundertwasser Haus zie in de Löwengasse, kan mijn dag niet meer stuk. Een opmerkelijk veelkleurig wooncomplex, gebouwd midden jaren ‘80. Geweldig om tussen al die monumentale gebouwen – de een nog groter en statiger dan de andere – zo ineens zo’n fleurig pand te ontdekken. Met de gekleurde vlakken, glanzende mozaïeken, golvende lijnen, zuilen, torens en bomen is het Hundertwasser Haus een ode aan de fantasie.
Golvende lijnen
‘De rechte lijn is wezensvreemd aan de mens, het leven en de gehele schepping,’ zegt Hundertwasser. Zijn werk – hij experimenteerde met allerlei technieken en materialen – valt niet alleen op door buitengewoon sterk kleurgebruik, maar ook door het ontbreken van rechte lijnen. Hij verafschuwde de blokkendozen, de ‘woonmachines’ zoals hij ze noemde.
De vele reizen die hij maakte, naar Italië, Parijs, Marokko en Tunesië zijn voor hem een inspiratie. Daar vielen hem de rare rondingen, vreemde lijnen en de opvallende kleuren op.
Opmerkelijk is hoe Hundertwasser planten en bomen in zijn ontwerpen intrigeert. Je kunt hem gemakkelijk een ecoloog avant la lettre noemen. Hij heeft zich altijd bijzonder strijdbaar opgesteld waar het gaat om milieuvervuiling. Hij wil de mensen weer dichter tot de natuur brengen, de menselijke afvalberg terugdringen, het verkeer intomen, afvalwater hergebruiken, daken bebossen. Voor zover mogelijk past hij zijn ontwerpen daaraan aan.
Vroeg in de ochtend heb ik al een bezoek gebracht aan het KunstHaus Wien, om daar de permanente expositie van Hundertwassers beeldende kunst te bewonderen. Lopen over een golvende vloer en ervaren hoe het is als niks recht is in een ruimte.
Genot
Ik ben erg nieuwsgierig hoe het Hundertwasser Haus er vanbinnen uitziet, Maar helaas is het voor toeristen niet toegankelijk. Naar verluid heeft de architect wel enkele concessies moeten doen. Zo zijn er om praktische redenen geen golvende vloeren en humustoiletten in het pand. Het moet een genot zijn om als huurder in zo’n bijzonder pand te mogen wonen.
Om nog langer van het vrolijke gebouw te kunnen genieten, besluit ik in het restaurant ertegenover te gaan eten. Ik bestel een Wiener Schnitzel met Kartoffelsalat. Niet hoog culinair, maar hé onder het motto ‘wanneer in Rome doe als de Romeinen’ pas ik me graag aan. En de schnitzels zijn nergens zo heerlijk (en groot) als in de stad Wenen.