Mensen op het droge vinden de adoratie voor een betegelde betonnen bak gevuld met chloorwater maar vreemd of ziekelijk. Wat is de lol van eindeloos heen en weer pendelen? Zij wijzen op de gevaren van eczeem, volgelopen oren, oogontstekingen en wateroverdraagbare infecties. En dan hebben ze het nog niet over wat er mogelijk in het water kan zitten. Ik geef toe: zelf moet ik ook niet denken aan mensen die om wat voor reden dan ook in het zwembad urineren.
Maar voor ons – Zandzeeërs – is zwemmen een passie, een zelfgekozen verslaving, een moment van rust en ontspanning. Het verlaagt de bloeddruk, vertraagt het verouderingsproces, verbetert het uithoudingsvermogen, de longinhoud en het geheugen.
Wij Zandzeeërs
Ons zwembad ligt naast de hei, het heeft genoeg daglicht met zicht op blauwe wolken, bomen en ander groen. Meestal lukt het ons om alle zorgen en klachten achter ons te laten. We hebben last van een zwakke rug, een gebroken hart, uiteengespatte dromen, angstgevoelens, zwaarmoedigheid of de gebruikelijke kwaaltjes.
Maar de mislukte schilder wordt een elegante crawler, de wegbezuinigde redacteur snijdt adembenemend als een haai door het water. De pas gescheiden personeelsmanager pakt een vaalblauw piepschuimen plankje en schopt er straffeloos oplos. De obese juf met twee nieuwe knieën drijft als een otter op haar rug. Piekeraars houden op met tobben en diepbedroefde weduwen rouwen even niet. Voor een beperkte tijd voelen we ons thuis in deze waterwereld. Rotbuien vervliegen, migraines lossen op, nare herinneringen schieten voorbij, langzaam verstomt het rumoer van het droge, terwijl we slag na slag, baan na baan, zwemmen. We houden de zwarte streep op de bodem van het bad strak in de gaten.
In het zwembad gelden ongeschreven regels. Uitsluitend rondzwemmen tegen de klok in en altijd rechts houden. Als je per ongeluk tegen iemand aanbotst, bied je je excuses aan en vraag je die andere zwemmer of het goed gaat.
Drie soorten zwemmers
Er zijn drie soorten zwemmers. De alfavrouwen en -mannen in de snelle baan. Ze zien er geweldig uit in hun badkleding. Uit de zelfverzekerde slag blijkt hun feeling met het water. Bij elke slag kolkt en bruist het water. Qua lichaamsbouw zijn het doorgaans mesomorfen: brede schouders en een lang bovenlichaam. Het zijn geboren atleten met een perfect keerpunt.
De zwemmers in de middenbanen zijn zichtbaar relaxter. De ooit gekoesterde wens om in de snelle baan te bewegen hebben ze opgegeven. Soms doen ze nog even een poging maar de benen worden snel moe, de slagen korter, de longen beginnen pijn te doen en na twee baantjes keren ze terug naar hun normale tempo.
De mensen in de langzame baan – waaronder ikzelf – zijn vaak de ouderen, de waterwandelaars en aquajoggers, mensen die de rand van het bad in de buurt willen houden. Of gewoon gezellig (of juist irritant) met elkaar kletsend hun rondjes willen maken.
Baantjes trekken
Sommigen moeten elke dag zwemmen, honderd baantjes trekken of juist veertig (is een kilometer) of precies een uur. We weten wanneer we er weer uitmoeten. Soms door de badmeester gedwongen omdat de zwemlessen beginnen of omdat het nu recreatief zwemmen is vanwege een schoolvakantie. Of het veeleisende werk wacht. Of de overspannen partner. Of ons huisdier moet ook nog eten hebben.
Als we onze baantjes hebben getrokken, hijsen we ons elegant of met moeite het bad uit en staan druppend aan de kant. Na een verfrissende douche zijn we weer klaar voor een dag op het droge: ontspannen en kalm.
Zwembad dicht
Maar hoe moet dat nou? Tijdens het zwemmen realiseer ik me dat dit de laatste keer is. Ons bad gaat dicht, tenminste tien weken, wegens groot onderhoud. En we weten allemaal dat verduurzamingsprojecten altijd uitlopen. De installatie gaat vervangen worden door energiezuinige apparaten die op zelfopgewekte zonnestroom kunnen draaien. Maar de timing is wel erg ongelegen. Zo vlak voor en in het zomerseizoen. En waar moeten we nu op tropische dagen, zoals afgelopen week, onze verkoeling zoeken? Want de weide naast het bad is natuurlijk ook niet bereikbaar. Het maakt ons Zandzeeërs erg ongelukkig, mij tenminste wel…