Zadelpijn

Ik heb me voorgenomen om zo veel mogelijk de fiets te gebruiken. Goed voor de conditie én, met de huidige benzineprijzen, een stuk vriendelijker voor de portemonnee.

Er is alleen één probleem: mijn zadel. Al een hele tijd geleden is een van de twee veren afgebroken. Je kúnt er nog wel op fietsen, maar comfortabel is anders. Het zadel hangt scheef, piept bij iedere hobbel en de punt steekt net iets te enthousiast omhoog. Vooral mijn schaamstreek laat me onderweg regelmatig weten dat dit niet fijn fietsen is. Toch stel ik het bezoek aan de fietsenmaker steeds uit.

Genoeg geweest

Na een avondje filmtheater besluit ik onderweg naar huis: nú is het genoeg geweest. Morgen ga ik eindelijk een nieuw zadel kopen. Je hoeft jezelf niet altijd alles te ontzeggen; een beetje comfort mag is ook wat waard.

De volgende dag ben ik druk met van alles en nog wat. Pas als ik ’s avonds opnieuw op de fiets stap en het zadel weer protesterend onder me kraakt, herinner ik me mijn goede voornemen. Morgen. Echt. Die ochtend houd ik woord. Meteen na het ontbijt en het krantje ga ik naar de fietsenmaker. Niet dat ik er vaak kom, maar hij zit op loopafstand. Handig als de fiets ooit moet blijven staan.

Is de winkel wel open?

Onderweg schiet me ineens te binnen dat ik misschien eerst even had moeten kijken hoe laat de winkel opengaat. Te laat. Ik ben er al bijna. De winkel oogt verlaten. Alleen achter in de werkplaats brandt licht. Door het raam zie ik een silhouet bewegen. Op de deur lees ik: geopend vanaf 09.30 uur.

Tien minuten te vroeg. Even overweeg ik alvast boodschappen te doen bij de Hoogvliet, maar uiteindelijk installeer ik me in het bushokje tegenover de winkel en check mijn mail. Om 09.31 uur komt een wit busje van Fietsvoordeel.nl het terrein op rijden. Tijd. Drie mannen in korte broek en bedrijfsshirt zijn druk bezig de nieuwe fietsen buiten te zetten. Ik groet vriendelijk en wacht geduldig tot ze klaar zijn met hun ochtendritueel.

Nieuw zadel

Dan richt een tanige man met een open gezicht zich tot mij. ‘Wat kan ik voor u doen?’ ‘Mijn zadel is overleden,’ zeg ik. ‘Een veer is gebroken. Ik zoek een nieuwe. En als u hem meteen wilt monteren, heel graag.’ ‘Wat voor zadel zoekt u?’ ‘Geen idee. Misschien is het makkelijker als ik de fiets laat zien.’

We lopen naar buiten. ‘Is het dan zo’n bijzondere fiets?’ ‘Nee hoor, gewoon een oude stadsfiets.’ Maar zodra hij hem ziet, verandert zijn blik. ‘Zo… dat is een oudje.’ Hij zegt het niet spottend, maar bewonderend. Zijn ogen beginnen te glimmen. ‘En hij ziet er nog prachtig uit.’ Dat hoor ik natuurlijk graag.

Hij hurkt neer en bekijkt het zadel aandachtig. ‘Kijk eens aan… dit is een bijzonder model. Toevallig hebben we deze week nóg zo’n oud zadel vervangen. Die veren kun je tegenwoordig niet meer repareren; daar hebben we het gereedschap niet eens meer voor. Je zou het binnenwerk van dat andere zadel mogen hebben.’ ‘Dat is vriendelijk, maar met mijn twee linkerhanden wordt dat gegarandeerd geen succes.’

Binnen laat hij me verschillende zadels zien. ‘Deze zou mooi passen. Moderne zadels zijn anders gevormd, maar deze staat denk ik prima op zo’n vintage fiets.’ Hij houdt een slank zwart zadel omhoog. ‘Doen.’

Bijzonder model

Terwijl hij de fiets in de werkplaats zet, roept hij enthousiast naar zijn collega’s. ‘Moet je deze eens zien! Die is zeker veertig jaar oud.’ ‘Dat zou best kunnen,’ zeg ik. ‘Hij stond jarenlang in de garage van mijn ouders. Iedere keer als ik daar was, gebruikte ik hem.’

Het oude zadel gaat eraf. Binnenin blijkt een ingenieus systeem van veren en staal verborgen te zitten. Op dat moment komt een collega aanlopen met het zadel waar hij het eerder over had. De bekleding is verdwenen, maar het binnenwerk is exact hetzelfde. ‘Toeval bestaat toch,’ zegt hij lachend. ‘Twee van deze zadels in één week.’

Voordat het nieuwe zadel erop gaat, pakt hij nog snel een onderdeel. ‘O, wacht even… nog een strop.’ Dat klinkt eerder als iets uit een western dan uit een fietsenzaak. Hij ziet mijn vragende blik. ‘Een zadelstrop. Daarmee klem je het zadel vast aan de zadelpen.’ Weer wat geleerd.

In een paar minuten zit alles perfect op zijn plek. ‘Kijk,’ zegt hij tevreden. ‘In één keer recht.’ ‘En dat zo vroeg op de ochtend.’ Hij schiet in de lach.

Dynamo

Nu ik er toch ben, waag ik nog een vraag. ‘Mijn dynamo doet het eigenlijk prima, maar hij slipt steeds. Vroeger had je van die rubber dopjes waardoor hij beter grip kreeg op de band.’ Hij begint instemmend te hummen. ‘Jazeker… die ken ik nog.’ Zijn jonge collega kijkt nieuwsgierig op.

‘Dat waren van die rubber kapjes die je over de dynamo schoof.’ De verkoper trekt een paar laden open, maar vindt niets. Daarna zoekt hij op de computer. ‘Ze zijn nog gewoon te bestellen… alleen…’ Hij draait het scherm mijn kant op. ‘Ze worden verkocht per twintig stuks.’ Hij grinnikt. ‘En eerlijk gezegd verwacht ik niet dat we de andere negentien ooit nog kwijtraken. Ik zou gewoon eens bij een paar andere fietsenmakers vragen. Grote kans dat er ergens nog eentje in een stoffig laatje ligt.’

Dat klinkt als een uitstekend advies.

Ondertussen blijft de jonge monteur mijn fiets bewonderen. Hij laat zijn hand over het frame glijden. ‘Mooi hoe ze vroeger die rand in het staal maakten. En die handvatten… dat moet heerlijk fietsen.’ Ik vermoed dat mijn oude fiets nog wel even onderwerp van gesprek blijft zodra ik vertrokken ben.

Rekening

Bij het afrekenen valt de rekening me alles mee. ‘Zadel… stroppie,’ mompelt de verkoper terwijl hij de bon maakt. ‘Klinkt niet vriendelijk, maar zo heet het nou eenmaal.’ Hij rekent geen montagekosten. ‘Dertig euro.’

Voor dat bedrag heb ik in één klap afscheid genomen van maandenlang ongemak. Ik wens de mannen een fijne werkdag, stap op en fiets naar huis. Wat een verschil. Geen gepiep. Geen doorzakken. Geen opstandig zadel dat me onderweg probeert te mishandelen. Soms vraag je je af waarom je iets zo lang uitstelt. Dit had ik maanden eerder moeten doen.