Het gekke van het leven is dat we nooit tevreden zijn. Hebben we een bepaalde haarkleur, zijn we er niet blij mee, terwijl anderen een moord zouden doen om zulke kastanjebruine haarlokken te hebben. Als iemand me weer eens complimenteert met mijn haar dan zeg ik: ‘Zullen we een dagje ruilen?’ Het lijkt leuk maar er zitten ook nadelen aan. Het rode gen zorgt voor een blanke huid, in de zon verbrand je snel, je krijgt een tomaatkleurige huid. Nooit loop je rond met een lekker bruin tintje.
Donderbruine krullen
Tijdens mijn studententijd in Kampen zit er een meisje bij mij in het jaar dat altijd haar oorspronkelijk blonde haren verft. Regelmatig loopt ze met een andere haarkleur rond. Ze wil graag ruilen met mijn rode haar. Ik uit mijn wens om eens met donderbruine krullen rond te kunnen lopen. Als we in een samenwerkingsproject zitten voor missiologie, stelt ze voor om mijn haar te gaan verven. De colleges zijn vroeg beëindigd en onderweg naar mijn kamer lopen we langs het Kruidvat om de nodige verfspullen te kopen. We gaan meteen enthousiast aan de slag. Mijn krullen worden donker, zij gaat voor een rode gloed.
Waterstofperoxide
Ik ben eerst aan de beurt. Midden in de kamer zetten we een stoel klaar, een badlaken om de schouders en al snel is er geen weg terug meer. Eerst de waterstofperoxide in mijn haar om het te ontkleuren, want anders pakt de donkere haarkleur niet. Ze is een prof, met beschermende handschoenen aan wrijft ze het stinkende spul met een kwast in mijn haar. En dan is het drie kwartier wachten. Het goedje prikt op mijn hoofdhuid, maar er gebeurt verder weinig. Mijn pigment is blijkbaar zo sterk dat mijn haar nu peentjesoranje is, maar zeker niet witblond.
Nogmaals proberen we met een sterker blondeermengsel, maar het pakt echt niet. Als de vriendin gefrustreerd de donkerbruine kleur probeert aan te brengen en meermaals verzucht: ‘Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt!’ wil ook de haarverf niet pakken. Het haar kleurt een tintje roder, maar absoluut niet donkerbruin. Het ziet er eigenlijk niet uit. Ze geeft het op en biedt aan om de rode verf die voor haar bedoeld was, te gebruiken om dat van mij nog enigszins zijn normale kleur terug te geven, Maar ook dat is geen succes. We hebben veel lol, maar het verven is een sof.
Wat heb ik gedaan? De volgende dag ga ik naar de kapper, niet om het bij te laten kleuren, maar voor een crew cut, een militaire look, om het maar zo kort mogelijk te knippen zodat de verkleuring zo min mogelijk opvalt. Continu is de reactie – met name van vrouwen: ‘Wat heb je met je haar gedaan? Zonde, die rode krullen staan je zo goed!’ Ik antwoord dat ik een nieuwe look wil uitproberen, en dat de krullen vanzelf wel weer aangroeien. Het mislukte verven verzwijg ik.
Wat als ik het blauw verf?
Decennia later heb ik een vriendje met lange donkerbruine krullen – wat ik graag zou willen hebben bereikt met die mislukte verfbeurt. Hij heeft plotseling de wens om iets met zijn haar te doen. ‘Wat vind je ervan als ik het blauw ga verven?’
Ik denk: het is jouw haar, maar je bent helemaal geen punktype, je bent veel te netjes, welke rebellie ligt hieraan ten grondslag? Maar zonder mijn bedenkingen te ventileren, bied ik aan om hem te helpen. ‘Ik wil het wel voor je kleuren.’ Hij aarzelt. ‘Wat zullen de mensen ervan zeggen?’
‘We kunnen een proef doen,’ stel ik voor, ‘door eerst te kijken hoe je schaamhaar reageert op het kleuren.’ Ik vertel hem mijn ervaring van jaren terug. Dat lijkt hem een goed idee. Ik geef hem een lijstje met spullen die hij moet halen. De volgende dag komt hij opgewonden mijn appartement binnen. We voltrekken de operatie ‘erotic blue’ in de badkamer. Eerst ga ik zijn beharing bijwerken, het donkerbruine veld dat over de buik naar beneden loopt, verander ik in een subtiele ‘love trail’, een smal streepje vanaf de navel naar de schaamstreek. Met veel toewijding scheer ik zijn lijf. Hij is gevoelig, moet dus wel stil blijven zitten en me vertrouwen.
Operatie erotic blue
De volgende stap is het blonderen. Met die chemische troep een secuur werkje, je wilt niet dat zijn edele delen geïrriteerd raken. Een half uur later zit hij met spierwit lichaamshaar voor me. Bij hem pakt het dus wel. Het is even wennen, want het lijkt alsof er een oude man tegenover me zit met een jonge huid. Dan is het tijd voor de blauwe coupe. Ook dat is geen probleem. Met de kwast verf ik z’n schaamharen blauw, masseer het goed in en laat het een uurtje inwerken. Daarna spoel ik hem zorgvuldig af. Er ligt een helderblauwe gloed over borst, buik en ballen. Hij is helemaal in zijn nopjes. Het is wel erg erotiserend moet ik toegeven. We worden er twee ondeugende jongens van.
Bekeken
Lang kan ik niet van zijn nieuwe ‘underlook’ genieten, want ik moet voor mijn werk drie weken naar Indonesië. Hij woont zolang in mijn appartement om de kat te verzorgen en gezelschap te houden – al hebben die twee niet echt een goede relatie met elkaar.
Drie weken later ben ik benieuwd of hij de rest van zijn haar ook blauw heeft laten verven, maar dat is niet het geval. Wel is de schaamzone alweer een beetje donker verkleurd. Het blijkt dat hij zich in zijn blauwe periode wel bijzonder heeft vermaakt. Een goede vriend bekent later wat er is gebeurd. ‘Jouw maatje heeft tegen mij gezegd dat jij hem voor je vertrek flink onder handen hebt genomen en vroeg of ik het wilde zien? Ik had geen flauw idee wat hij bedoelde. Hij nam me mee naar de badkamer en deed zijn broek naar beneden…’
Ik schud mijn hoofd, waarom verbaast me dat niet. Hoeveel mannen heeft hij een sneakpreview gegeven van zijn blauwe schaamhaar? Hij is zo’n type dat een man een blow job geeft, als hij in return een dagje in zijn snelle bolide mag rijden.