Zeg je zomer, dan zeg je in mijn geval zeker Tour de France kijken. De interesse voor dit grote wielerevenement zat er al vroeg in. Als tiener op de boerderij schilderde ik de baander- en staldeuren terwijl de transistorradio aanstond op ‘Radio Tour de France’. Met de soms aangedikte beschrijvingen van het koersverloop door een overenthousiaste Theo Koomen.
Wat is er zo bijzonder aan de Tour? Sommigen zeggen: vergooi je niet uren met kijken naar niks? Waarom staren naar honderdtachtig mannen die fietsen in gekleurd lycra?
Drie redenen om de Tour te kijken
Drie redenen: allereerst misschien raar om te zeggen, maar het is een soort van ‘fietsporno’ zoals NOS-analist Stef Clement het met enige schroom noemde. Hij – en ik ook zeker – geniet er wel van om de potige Mathieu van der Poel volledig in het geel te zien rondrijden.
Ten tweede: terugkijkend was het een onvergetelijke eerste week. Zelfs vandaag wordt er gekoerst, terwijl het normaliter de eerste rustdag is. Maar de nationale Franse feestdag is niet compleet zonder een mooie Tourrit, vandaar dat de jongens een dag langer moeten afzien.
Elke dag kijk ik met verlangen uit naar wat de matadors Tadej Pogacar, Mathieu van der Poel, Jonas Vingegaard en Remco Evenepoel nu weer in petto hebben. En hoe de bro’s met elkaar omgaan in het peloton. In mijn ogen hangt Vingegaard er toch een beetje als een lulletje rozenwater bij. Niks ten nadele van zijn uitzonderlijke prestatie en zijn toegenomen explosiviteit (naar het lijkt), maar hij spreekt minder tot de verbeelding. Daarnaast heeft zijn vrouw en manager Trine in het beginweekend een duit in het zakje gedaan, die zeker niet tot zijn imagoverbetering heeft geleid. Zij stelt dat Visma-Lease a bike hun plan om de Tour te winnen niet helemaal optimaal op haar man heeft afgesteld. Het zorgt voor onrust in het Visma-kamp en allerlei wielercommentaren, ploegleiders, renners en gasten aan talkshowtafels doen er op allerlei manieren hun plasje over.
Onverwachte plotwendingen
De Tour voldoet aan het verwachte – Van der Poel en Pogacar in het geel – maar er zijn ook genoeg onverwachte plotwendingen die vooral in de vele vreselijke valpartijen zitten en favoriete renners die daarvan het slachtoffer worden. Zie de uitschakeling van sprinters als Jasper Philipsen en tijdrijders Filippo Ganna en Stefan Bisegger. En er is weer genoeg eye-candy bijgekomen deze editie: denk aan Jonathan Milan en Thibau Nys.
Ook de regio waarin de Tour gestart is spreekt tot de verbeelding. Het op het eerste oog desolate Noord-Frankrijk blijkt over enkele pareltjes te beschikken waar je wel naartoe zou willen gaan: Boulogne-sur-Mer, het prachtige strand van Saint-Malo of steden met een oorlogsverleden zoals Duinkerke en Caen.
Ja, ik ga echt voor de Tour zitten. Ik kies bewust mijn kanaal uit, met een lichte voorkeur voor de VRT. Het vergt veel van de commentatoren om de middag vol te praten en dat wekt weleens irritatie (Michael Boogert) of doet juist een glimlach om mijn mond verschijnen. Karsten Kroon en Jeroen Vanbelleghem bij Eurosport vind ik een prettige combinatie. Evenals Renaat Schotte en José De Cauwer (een vroeger Michel Wuyts) bij de Belgen dat zijn. Voor mij is het een voortdurend zappen tussen zenders.
Default mode netwerk
De derde en opmerkelijkste reden om de Tour te kijken zit in het meditatieve en rustgevende element ervan. Je staart naar de televisie, ziet af en toe een château of pittoreske landschap voorbijkomen, je gaat mijmeren en dagdromen, en soms val je op het kabbelende geluid van commentatoren en helikopters zittend in slaap om te ontdekken dat de renners van kilometer 108 ineens op 25 kilometer van de finish rijden.
Sloom naar de wieleretappes kijken blijkt helemaal nog niet zo slecht voor het brein te zijn, las ik in de Volkskrant.
‘Tijdens momenten van rust, bijvoorbeeld wanneer je naar een saaie Touretappe kijkt, wordt in je brein het default mode netwerk actief. Dat netwerk houdt je mentaal gezond,’ is de stelling van Martijn van den Heuvel, neurowetenschapper aan de VU.
‘Het default mode netwerk wordt extra actief als het menselijk brein min of meer in rust verkeert – niet de rust van de slaap, maar de rust die je ervaart als je in een bos wandelt of naar fietsende mensen staart. In zo’n rustend brein gebeuren mooie dingen. Het netwerk is betrokken bij zaken als bezinning en nadenken over de lange termijn, en activatie ervan levert ingevingen op die je niet krijgt zolang je keihard aan het nadenken bent.’
Mentale gezondheid
‘Een goede vorm van rust is van essentieel belang is voor onze mentale gezondheid, zegt Van den Heuvel. ‘Er worden steeds meer verbanden gevonden tussen mentale weerbaarheid en het default mode netwerk. En zoals we moeten sporten om onze longen en hart en spieren op peil te houden, moet je ook je brein en je default mode netwerk onderhouden. Dat doe je door voldoende rust te nemen, wat in onze tijd met al zijn afleiding nog helemaal niet zo gemakkelijk is.’
Het kijken naar de Tour laadt me weer op en dan kan ik in de avonduren nog de nodige beschouwingen over de afgelopen wielerdag tot me nemen. Tja, want zowel ‘De Avondetappe’ als ‘Vive le Velo’ wil ik niet missen!
En het volgen van de Tour geeft me inspiratie om erover te gaan schrijven. Zie de blogs op mijn Facebookpagina’s van de afgelopen jaren #tdf2024 – Ontdekken | Facebook En https://taalmens.nl/?s=Tour+de+France De Tour de France is een poel van verhalen…