Het elektronisch distributiecentrum (edc) Hema kent een vaste werkwijze. Op donderdagmiddag krijg je als flexwerker via de Randstadapp je werkschema voor de komende week. Voor mij betekent het dat ik op woensdag en vrijdag werk en de laatste twee jaar steevast ben ingedeeld op ‘administratie AG (Aankomst Goederen)’.
Het is een mooie term voor het tellen van de voorraad in de blauwe bakken en op de pallets. Een functie die niet populair is, maar voor mij wel aantrekkelijk want het betekent dat je altijd aanwezig moet zijn (net als alle vaste Hema-medewerkers) van zeven tot half vijf. Je mag niet later beginnen of eerder naar huis, zoals dat bij uitzendkrachten wel gebeurt als het minder druk is – zoals nu in de zomermaanden, waardoor je nooit weet hoeveel uur je werkt die week en hoeveel je op je bankrekening krijgt gestort.
Tellen
Daarnaast telt voor deze functie geen target, als je je werk maar zorgvuldig doet en een normaal tempo aanhoudt. Iedere ochtend begin ik met het controleren of een locatie die officieel leeg moet zijn, ook echt leeg is. Zo niet dan noteer ik het artikelnummer en het aantal. Als alles gecheckt is, overleg ik met de chef logistiek (die boven op het kantoor zit) waar ik de niet-gepickte goederen naartoe moet brengen. Artikelen hebben vaak meerdere locaties om opstoppingen van orderpickers te voorkomen. Soms is iets op een verkeerde locatie ingeboekt door de invakker, soms vind ik verloren gewaande goederen op deze manier terug.
Op sommige dagen doe ik de outlet: spullen die al lange tijd op voorraad liggen, de zogenaamde ‘winkeldochters’, en niet goed via de website verkocht worden, verzamel ik en verdeel ik over een aantal Hema-filialen in Nederland die deze artikelen dan voor een goedkopere prijs mogen aanbieden. Het gaat om seizoengebonden goederen, denk aan winter- 0f zomerkleding, kerst- of schoolartikelen. Of spullen waarvan je op voorhand al denkt: wie wil zo’n foeilelijk ding kopen of dragen? Daarnaast check ik om de paar maanden de beperkt houdbare artikelen op hun tenminste houdbaarheidsdatum.
Flexwerkers
Op het edc is niet voor elke werkdag een gelijk aantal werknemers nodig. Als er een actie met koffie, ondergoed of handdoeken is, dan is het superdruk en werken we op volle sterkte, soms loopt de verkoop langzaam en zijn er naast de vaste krachten minder flexwerkers nodig. Steeds wordt een dag van tevoren de planning bekeken hoeveel personeel er nodig is aan de hand van de binnengekomen orders. Daarnaast moet je rekening houden dat mensen zich ziekmelden.
In dat geval moet Randstad zorgen dat er op de dag zelf nog een vervanger beschikbaar is. Dit zijn de zogenaamde ‘reserveklanten’, een lelijk woord, immers we zijn werknemers geen klanten. Het kan dus gebeuren dat je werkschema wordt aangepast, waarvan je via de app op de hoogte wordt gebracht. Iedere dag zijn enkele mensen ingedeeld als reserveklant, die in principe thuis kunnen blijven. Je moet telefonisch bereikbaar zijn tot een uur na het begin van de werkdag. Bellen ze niet dan ben je vrij, maar krijg je ook geen loon voor die dag.
Naar mijn werk
Vorige week ging om kwart over vijf de wekker. Met moeite hees ik me uit bed. Het was de avond ervoor laat geworden, dus een ultrakort nachtje. Boterhammen smeren, douchen, werkkleding aan en naar Utrecht rijden. Je moet altijd ruimschoot voor de start van de werkdag aanwezig zijn, dus om kwart voor zeven stap ik uit de auto en klim ik moeizaam naar boven waar bij het kantoor van Randstad de presentielijst hangt. Ik ben nog niet echt helder en dat geldt ook voor mijn ogen. Ik kan mijn naam niet op de lijst vinden. Op zoek naar mijn leesbril. Mijn naam staat in een blauwe balk: reserveklant. Oeps, kijken op de werklijst, die ernaast hangt. Een andere naam staat achter de functie ‘tellen’. Ik open de app en zie het woord ‘reserveklant’ boven mijn naam. Shit. Niet aan deze mogelijkheid gedacht.
Voor niks vroeg opgestaan. Ik loop weer naar buiten kom daar zelfs mijn chef tegen, groet hem vriendelijk. Wat ga ik doen? Wachten in de auto of ik toch nog gebeld ga worden. Of rij ik terug naar huis. Ik start de auto. Nee, mocht ik nodig zijn dan meld ik me zwak, ziek en misselijk, want slecht geslapen. Thuis hou ik angstvallig de klok in de gaten. Als het even na achten is zucht ik opgelucht. Ik ben niet nodig – klopt want ik heb een uurtje geleden de ‘teller’ al zien binnenkomen. Het gaat vandaag mooi weer worden. Misschien een strandwandeling maken?
Het zal niet meer gebeuren
Een week later vraagt mijn chef: ‘Wat was dat nou vorige vrijdag?’
‘Ja, ik stond reserve zonder dat ik het door had.’
Hij zegt: ‘Ja, hoe verzinnen ze het. Je werkt twee dagen en dan zetten ze je nog een dag niet in. Ik heb bij Randstad gezegd dat ze dat nooit meer moeten doen. Dus het zal niet meer gebeuren.’
Ik bedank hem – ik weet dat hij graag met me werkt – pak de uitgeprinte lijst met lege locaties en daal de trap af naar de werkvloer. Mijn werkdag is begonnen…