‘Alles heeft een ritme’. Met dat refrein vertegenwoordigen vier jonge meiden Nederland op het Eurovisiesongfestival in het Noorse Bergen. Ze noemen zich Frizzle Sizzle. Het is inmiddels veertig jaar geleden – waar blijft de tijd?
Voor Noorwegen is het een bijzonder moment: voor het eerst mogen ze het festival organiseren. Dat is opvallend, want het land bungelt jarenlang onderaan de ranglijst. Zes keer eindigen de Noren als laatste, waarvan drie keer zelfs met nul punten. Maar dankzij de overwinning van Bobbysocks is die negatieve reeks eindelijk doorbroken.
Frizzle Sizzle
Frizzle Sizzle bestaat uit de zusjes Karin en Laura Vlasblom en hun vriendinnen Mandy Huydts en Marjon Keller. Ze zingen samen in het koor van Kinderen voor Kinderen, wat zo goed bevalt dat ze besluiten een eigen meidengroep te vormen. En dan gaat het snel: binnen enkele maanden staan ze op het Eurovisiepodium.
Wie hun optreden nu terugkijkt, ziet een registratie die weinig dynamiek heeft. Wat stijfjes en voorspelbaar in beeld gebracht. De Noorse regie lijkt het ritme niet echt te pakken te krijgen: totaalshots, afgewisseld met een shot van twee meiden, en daarna de andere twee weer in beeld. Inspiratieloos. Toegegeven: de choreografie van de meiden zelf is ook weinig uitdagend. https://youtu.be/TwdO6F6sRJs
Een groot feest
Achteraf zegt Laura Vlasblom dat ze vooral veel lol hebben gehad. Bergen was één groot feest en daar hebben ze volop van genoten. Het optreden zelf? Dat voelde voor haar minder soepel. Het is nog het tijdperk van het liveorkest, en volgens Laura ging het tempo nét iets te enthousiast. Dirigent Harry van Hoof zou het een tikje hebben opgejaagd. Als je het nummer met de oren van nu terugluistert, denk je: klopt, het mag wel een tandje sneller.
De show staat onder leiding van Åse Kleveland, zelf oud-deelneemster voor Noorwegen en twintig jaar eerder goed voor een derde plaats. Het decor roept de sfeer op van ruige Noorse fjorden. En het publiek zit rustig op hun stoel.
Niet vrij van gedoe
En ja, ook toen was het festival niet vrij van gedoe. Israël wil Oostenrijk eruit hebben vanwege het oorlogsverleden van president Kurt Waldheim. Dat gebeurt natuurlijk niet. Oostenrijk blijft gewoon meedoen en eindigt uiteindelijk zelfs nog boven Israël. Met één punt verschil. In Nederland gebeurt er ook iets opvallends: niet de NOS, maar de nieuwe tv-zender Veronica zendt het festival uit, met Leo van der Goot als commentator.
Voor Frizzle Sizzle loopt het uiteindelijk uit op een teleurstelling: ze eindigen als dertiende van de twintig deelnemers. Hun veertig punten komen vooral uit Duitsland, Israël, Turkije en Portugal. Meer zit er simpelweg niet in.
Sandra Kim
De overwinning gaat naar België, met de piepjonge Sandra Kim en haar ‘J’aime la vie’. Ze loopt al snel uit bij de puntentelling en eigenlijk weet je halverwege al hoe het gaat aflopen. Alle spanning is eruit. Achteraf blijkt dat ze niet vijftien, maar pas dertien jaar oud is. Zwitserland – dat tweede is geworden – dient nog een klacht in, maar de EBU laat de uitslag staan. Men gunt België de overwinning. Wel wordt daarna een minimumleeftijd van zestien jaar ingevoerd.
Puntentelling
Het geven van de punten verloopt soepel, mede dankzij Kleveland. Al is er één opvallend momentje: de Nederlandse jury in Hilversum maakt het haar niet makkelijk door in een hoog tempo de punten te vermelden. Alle Scandinavische landen krijgen eerst punten. Na de vijf voor IJsland, dat trouwens voor het eerst meedoet, verzucht de puntergever – ik denk Pim Jacobs te herkennen – dat Scandinavië nu wel genoeg punten heeft gekregen. Men kan er niet om lachen.
Een klein moment van ontregeling, maar ook een voorbode van latere, meer opvallende Nederlandse juryoptredens. Denk aan Paul de Leeuw en Emma Wortelboer, die het geven van punten later tot een eigen performance zullen verheffen. Zo merkt je: alles heeft een ritme. Zelfs het Eurovisiesongfestival.