Mick Hucknall, zanger van Simply Red, zit veertig jaar in het vak. Ik ben vierentwintig als ik voor het eerst kennismaak met zijn ‘Picture Book’ en ben op slag verliefd op zijn muziek. Ik vreet elk nummer van de plaat. De hoes, een rode krullenbol met pet, spreekt boekdelen. Hij is een rolmodel voor mij.
Vanwege het jubileum maakt Simply Red een live-registratie van zijn concert in Santiago, Chili, begin dit jaar. Een prachtig concert met al zijn bekende nummers als ‘Stars’, ‘Holding Back The Years’ en ‘Fairground’, dat hij uitbrengt in bioscopen wereldwijd als een cadeau aan zijn vele fans. https://youtu.be/9nP45nUSFWA
Twee uur lang kun je je onderdompelen in de Simply Red-wereld. Ik kan zijn nummers allemaal in stilte meezingen. Het optreden is soms onderbroken door korte quotes van de zanger. Over de geschiedenis van de band, het muzikale bed (de geweldige blazers) waarin het optreden ligt, zijn precieze voorbereiding om zijn stem in orde te houden, terwijl zijn bandleden uitgaan, blijft Mick namelijk lekker op zijn hotelkamer.
VLOD
Midden jaren tachtig ben ik begonnen als medewerker van de lokale omroep in de gemeente Dronten (VLOD). De live tv-uitzending start elke zaterdagmiddag met een kwartiertje muziek waarin we een agenda vertonen van de evenementen die de komende week in het dorp plaatsvinden. Het is altijd een heel gedoe om deze informatie goed in beeld te brengen. De lokale omroep beschikt niet over een uitgebreide titelgenerator. De evenementenagenda wordt op verschillende A4’tjes getypt en door twee camera’s in beeld gebracht. De tekst mag niet verspringen en de titels moeten even groot zijn en op gelijke hoogte beginnen. Een kunsttoer voor cameramensen en regie.
Tijdens mijn regie-examen wacht me een aangename verrassing. De geluidsman draait tijdens deze agenda ‘Money’s too tight (to mention)’, de debuutsingle van Picture Book. Dat breekt de spanning en brengt me in een goede stemming. Later gebruik ik het agendakwartiertje nog vaak om Simply Red te laten horen. Voor sommigen een teken dat ik die middag de regie doe.
Ahoy Rotterdam
In 2010 ga ik met een vriendin naar een concert van Simply Red in Ahoy Rotterdam. We hebben op de valreep nog kaartjes kunnen bemachtigen, maar zitten op de bovenste ring ver weg van het podium. Het is zo hoog en stijl dat je het stoeltje wil vasthouden omdat je bang bent voorover te vallen. Geen prettige omstandigheden om een concert mee te maken, zeker als je wilt klappen en bewegen. Daarnaast heeft de vriendin hoogtevrees en na het openingsnummer is het voor haar al klaar. ‘Kunnen we niet proberen op de binnenring te komen?’
Dat zou natuurlijk geweldig zijn, maar daartoe hebben we niet het juiste kaartje. Nou heb ik een aantal maanden daarvoor een item in Ahoy gedraaid en ben bekend met de catacomben en weet dat je via een tunnel op het veld kan komen. We lopen naar beneden en doen een poging om illegaal bij de staanplaatsen te komen. Ik moet me erg concentreren, maar uiteindelijk heb ik de toegang tot de kelder gevonden. Boven horen we Mick zingen, beneden is tot onze verbazing niemand te bekennen. Ik open de deur die toegang geeft tot een toiletgedeelte waarvan ik weet dat je daardoor in de tunnel komt. Het gaat helemaal goed totdat we bijna bij de deur naar boven zijn.
‘Wat zijn jullie van plan?’ klinkt een basstem.
Als we omkijken zien we een grote man in pak met een V op zijn reverse op ons afkomen. Mijn vriendin voert een zielig toneelstukje op, waarbij ze haar hoogtevrees behoorlijk aanzet. We laten ons toegangskaartje zien en ze vraagt of we bij hoge uitzondering op het middenveld mogen staan. De beveiliger trapt erin, via de walkie-talkie vraagt hij of er nog twee mensen toegang kunnen krijgen naar het veld. Na wat gekraak en een niet te verstaan antwoord, wenkt hij ons en doet de deur open waardoor we ineens op een geweldige plek staan en van de rest van het concert kunnen genieten.
Het grappige is dat ik daar ook nog een vriendin uit de VLOD-periode tegenkom. ‘Ik was al aan het kijken of ik je ergens kon zien, want ik dacht: Jan zal vast ook bij Simply Red aanwezig zijn!’
Het lijkt alsof Hucknall de laatste jaren een beetje van het toneel is verdwenen, maar hij is nog steeds ‘alive en kicking’ en goed bij stem, zoals uit de film blijkt. Komend weekend treedt hij met zijn 40th Anniversary Concert op in Amsterdam.